پیش از هر چیزی باید این نکته را بدانیم که خشونت خانگی اساسا یک الگوی رفتار تکرار شونده است به این معنی که بار ها در یک سیکل معیوب اتفاق میوفتد خشونتی که تنها بعد از یک استرس یا موقعیت شغلی و خانوادگی تنها برای کی بار اتفاق می افتد غالبا تحت عنوان خشونت خانگی تلقی نمیشود.
بنا بر گفته سازمان جهانی بهداشت از هر سه زن یک زن در جهان مورد خشونت خانگی واقع شده است به طوری که در آسیب های روانی جدی پس از هر خشونت به افراد وارد شده است. خشونت خانگی به عنوان یکی از آسیب های اجتماعی از مشکل ساز ترین مسائل موجود در دنیا است که شامل تمام رفتار های فیزیکی، جنسی، هیجانی، روانی و اقتصادی، غفلت و هرگونه کنترل رفتار در یک رابطه صمیمی می شود. معمولا خشونت علیه زنان شایعترین نوع خشونت خانگی است درحالی که خشونت علیه کودکان و سالمندان هم از دیگر انواع آن به حساب می آیند.
آنچه مطالعات نشان می دهند شیوع خشونت خانگی در دوران کرونا به دلیل قرنطینه های خانگی، تایم های فراغت بیشتر با همسر، قرنطینه شهر ها و همینطور عدم خروج از خانه احتمال وقوع این آسیب اجتماعی را بیشتر کرده است به طوری که اساسا بیش از قبل به یکی از مشکلات جدی سلامت روان در دوران کرونا تبدیل شده است.
همه انواع خشونت به دلیل ماهیتی که دارند تاثیرات جدی و موثری در وضعیت سلامت افراد مختلف میگذارند. به گونه ای که اساسا میتوانند پیامد هایی در زمینه های اجتماعی ، فردی، خانوادگی و تربیتی داشته باشند. طلاع عاطفی و سردی روابط، روابط نامشروع، افسردگی، اختلال استرس پس از سانحه، یادگیری خشونت توسط فرزندان، فرار از خانه، اضطراب، افت تحصیلی و .. از جمله پیامد های سلامت روان این آسیب اجتماعی است.
خشونت بر علیه زنان ، الگویی از بدرفتاری است که به منظور کنترل و تسلط بر زنان صورت می گیرد. خشونت برعلیه زنان انواع مختلفی داشته و فقط شامل خشونت جسمی نیست و شامل انواع بدرفتاری روانی/ هیجانی، جنسی، اجتماعی، اقتصادی نیز می شود که در زیر به نمونه های خاص این موارد در مورد زنان اشاره می شود.
همان طور که میبینید خشونت خانگی اساسا انواع مختلفی دارد. شاید خیلی از ماها تنها زدن همسر و یا خشونت جسمی را به عنوان خشونت خانگی در نظر بگیریم اما خشونت میتواند تظاهر دیگری هم داشته باشد. به همین دلیل است که در انواع بالا بدرفتاری های مالی و اقتصادی هم به عنوان نوعی خشونت در نظر گرفته میشوند.
همچون خودکشی متاسفانه ما در مورد خشونت هم یکسری باور هایی داریم که اساسا درست نیستند و چه بسا گاهی اوقات باعث می شوند نتوانیم خشونت خانگی را تشخیص دهیم و همینطور به کمک افراد بیاییم.
نه تنها در ایران بلکه در تمام دنیا در تمام طبقات اجتماعی و اقتصادی جوامع این خشونت میتواند اتفاق بیوفتد و به هیچ عنوان محدود به طبقه های خاص نیست
در نگاه اول ممکن است اینطور به نظر آید و خب تاثیر هم دارد اما آنچه مد نظر است این است که گاهی اوقات ما با معتادانی مواجه می شویم که اساسا پرخاشگر نیستند و لزوما کسانی که مواد مصرف نمیکنند یا آن را ترک میکنند خشونتشان کمتر یا بیشتر نمی شود. درست است که در مورد بعضی از مواد مثل الکل و یا شیشه میزان پرخاشگری فرد ممکن است بیشتر شود اما عامل آن نیست تنها یک حالت همبستگی دارد به این معنا که این دو تا حدی همراه هم میتوانند دیده شوند اما لزوما عامل یکدیگر نیستند.
خشونت خانگی یک جرم است. فرضا اگر یک نفر کس دیگری را بکشد و ما متوجه آن بشویم نمی گوییم که این یک مسئله شخصی است شاید به کسی چیزی نگوییم اما اساسا این را یک جرم میبینیم برای مجازات فرد. خشونت خانگی هم دقیقا به همین شکل است ما نمیتوانیم به آن به عنوان یک مسئله شخصی نگاه کنیم چرا که میتواند با نقض عضو، جراحت های شدید و حتی مرگ همراه باشد
این عقیده اساسا نشئت گرفته از این واقعیت است که ما زن و مرد را برابر نمی بینیم. این شاید می تواند یکی از مشکلات فرهنگی به حساب آید. آنچه مسلم است حقوق هر انسانی است که همگی در این حقوق مثل آزادی و امنیت برابر هستیم.
لازم است این را بدانیم که عصبانی شدن و تجربه هیجان خشم دست ما نیست یعنی ما آن را انتخاب نمیکنیم بلکه به طور ناهشیار یا هشیار ممکن است آن را تجربه کنیم اما پرخاشگری یک امر کاملا ارادی است. ادم ها پرخاشگری را انتخاب میکنند درحالی که ادم های دیگری هم هستند که به جای آن از وش های دیگری برای برون دادن خشم خود استفاده میکنند که به طو کلی در روانشناسی به آن می گوییم مدیریت خشم.
اگر در یک رابطه با خشونت مانده اید و به آن پایان نمی دهید حتما دلایلی برای این کار وجود دارد. این به این معنی نیست که خود را سرزنش کنید و گفتگویی که با خود دارید پر از کلمات منفی باشد به جای آن می توانید راهکار های دیگری را انتخاب کنید.
بسیاری از زنان متاسفانه به دلیل انگ موجود در این مسئله ویا به دلایل فرهنگی آن را پنهان میکنند و بروز هر گونه خشونت را انکار میکنند. این میتواند در طولانی مدت آسیب زننده باشد. درست است که در یک رابطه این چنینی به دلیل ترس و خشونتی که وجود دارد ارتباط گرفتن با یک مشاور میتواند سخت باشد. اما یکی از مهم ترین راهکار های موجود برای بیرون رفت از این مسئله دقیقا همین است.
اگر هر پرسش و مسئه ای در این زمینه دارید میتوانید آن را با من در بخش کامنت ها درمیون بذارید تا در اسرع وقت پاسخ داده شود.